Obiecany segregator

na pewno obiecany, tyle, że rok temu.  Miałam prawo zapomnieć? Miałam. Tyle czasu... I nikt nie przypominał, aż do wczoraj. Rano telefon: Mamuś jak jutro przyjedziecie, to weź ten segregator. No tak, obiecane, to obiecane. Dałam nura na strych, wyszukałam odpowiedni format i do roboty. 5 godzin pracy i gotowe! Postarałam się bardzo i nawet maleńki hafcik dodałam.

    Kolejny problem też rozwiązany, bo jak zwykle"na kłopoty" Bożenka. Ostatnio robiłam jutowe żołędzie. Zachwytu nad nimi nie było, bo miękkie i kapturki nie chciały się przyklejać, no to usłyszałam: "Weź jajko styropianowe, będzie łatwiej" No tak, mówię, ale szyszki trzeba przyciąć, a to już kolejny problem, bo twarde. Bożenka: Weź obcęgi i jak u dentysty wyrywa się zęby, a to co zostanie upchnij w jajku. Łatwizna jak się ma Bożenkę u boku.

     Tu widać różnicę, z lewej ten nieudany.

  

   Ostatnio Basia napisała w komentarzach, że wszystko fajne, itd, ale i tak zawsze będzie za wstążkowymi kwiatami. Zmotywowała mnie trochę i zrobiłam sobie słoneczniki. Przyznam, że nie powinnam ich robić na małej ramce, bo cienka wstążka nigdy nie odda klimatu słonecznika, ale zachciało mi się i znowu nie jestem zadowolona. Tutaj koniecznie musi być wstążka o szer. 1 cm i nie ma co mówić i kombinować. Ale zrobione, więc nie będę marudzić.

 

Siedział

i czekał biedak, aż go ubiorę. Chyba coś miesiąc to trwało. Kiedyś pokazywałam Wam kotka w piżamce. Dzisiaj podobny, ale w śpiochach, gotowy do snu i przytulania. Ten kotek dużo większy i absolutnie przynależny do mnie, bowiem jako ostatni, którego uszyłam, posiada najwięcej błędów. Tak czasami jest, że człowiek im więcej robi, tym powinien to robić coraz lepiej, a u mnie tym razem było pod górę. Ale wszystko pięknie zakryte i tylko ja wiem, gdzie kotka boli. Pozdrawiam Was pełna chęci i energii do pracy.

 A jak zryw do pracy to znaczy jesień dziewczyny, jesień!

Jak to się mówi?

Że kto ma szczęście? Ano właśnie. Szczęścia dzisiaj nadmiar. Najpierw niespodzianka od Janoli, której chciałam zrobić kilka transferków, a tu masz ci!  Takie cuda dostałam, bo jak Ola twierdzi, prezentów nie przyjmuje! Niesamowita biżuteria, fantastyczna, misternie wykonana. Prawdziwe cacko. Już myślę, że zrobię sobie specjalny stojak. Do tego serwetki pod kieliszki i haftowany igielnik. Wszystko piękne. Moja paczuszka dzisiaj też poszła do Oli. Dziękuję.

                                                                     

                                                             i tył

    A potem przesyłka od Bożenki. To naprawdę dobry , bezinteresowny człowiek. Już dawno zamarzyły mi się tykwy, niestety, nie wyrosły. Zanim zawiązał się pączek wszystko żółkło. Dzisiaj dostałam aż trzy i dopiero rozpoczęła się burza mózgów, co z tym zrobić. Dostałam też dyńki, które od razu znalazły miejsce, no i obrazek do haftu xxx. Rany ile lat temu krzyżykowałam? Teraz całą zimę mam zajętą. Dziękuję Bożenko.

    Te z tyłu materiałowe dyńki uszyłam wczoraj, pomarańczowe cudnej urody to Bożenki.

    A ja nadal siedzę w jesiennych dekoracjach, najpierw wianek jutowy, potem dynie a na koniec żołędzie, podpatrzone gdzieś w internecie.  Muszę wymyślić jakiś patent, bo wypełniacz działa w żołędziu jak sprężyna i skutecznie odpycha czapeczkę, pewnie coś twardszego przydałoby się do wypełnienia. Tylko co?

       A to już moje leniuchy.

Było gwarno i pracowicie

ale i tak w przerwach między sprzątaniem i gotowaniem wykorzystałam sprzyjającą pogodę na robienie transferów na tarasie. Kiedy zrobi się chłodniej nie będzie to możliwe. Skompletowałam też swoje słoiki

        i dorobiłam kolejne, bo ciągle są na nie chętni

        A to mały zapas na zimowe dni.

      Dzisiaj byłam na długim spacerze z psiakiem i przynieśliśmy wielki, jesienny bukit,

         a Plamka wykorzystuje każdy promyk słońca.

Dorzucam jeszcze jedną

z grubej juty

i do zobaczenia w przyszłym tygodniu.

Jesienny tutorial

    Najbliższy tydzień to odwiedziny gości, więc jakiś czas pewnie mnie nie będzie, dlatego zmobilizowałam się i przygotowałam dla Was, mam nadzieję, interesujący tutorial.

       Uwielbiam jutę i sznurek, a połączenie ich to prawdziwa bajka. I tu zapewne nasunie Wam się spostrzeżenie: Skąd w takim razie te wstążki? Ano, tak jakoś. Wracając do juty, wykorzystałam jutowy worek do wykonania dyń. Teraz są dwie, ale już w głowie siedzą następne, trochę inne. Jak się Wam podobają? Może w weekend znajdziecie czas i ozdobicie swoje tarasy?

           Przy dużym jabłku wyglądają tak:

     A teraz krok po kroku. Przygotujcie sobie 6 kawałków z juty i 6 takich samych dowolnego materiału, który posłuży na podbitkę i ułatwi wypychanie i zszywanie. Mój wzór powstał od ręki ,stąd pierwsza dynia mniej kształtna, druga jest ok, a wzorek wyglądał tak:

    Potem skleiłam materiał z jutą i miałam 6 kawałków. Po dwa zszywałam ze sobą z jednego boku, pamiętając, aby u góry każdego kawałka zostawić trochę miejsca na póżniejsze przewrócenie. No to miąłam już trzy podwójne kawałki.

      Teraz zszwałam już je razem. Tak wyglądało po zszyciu

     i wywóciłam na prawą stronę.

     Wypchałam wypełniaczem, może być wata.

    Sznrkiem obszyłam przez środek, wkleiłam ogonek od dyni, miałam tylko jeden, więc druga dynia dostała ogonek, który urwałam od pnącza na tarasie. Łatwe, robi się szybko i świetnie wygląda. Teraz tylko jakieś ciekawe aranżacje.

I znowu to samo

    Nie mogę obserwować Waszych blogów, nie mam też listy czytelniczej. Czy to ta sama awaria bloggera czy też mój komputer? Poczekam jeszcze trochę, a potem będę szukać ratunku. Jeżeli macie ten sam problem, dajcie znać na maila.

    U mnie już prawdziwa jesień, przynajmniej na tarasie, w domu właściwie też, bo Plamka coraz częściej spędza w nim czas. Wracają chęci do robótek i jakieś plany kołaczą się w głowie.

    To ostatnia moja praca. Zdecydowałam się na róże, bo jakoś wszystkie upłynniły się z mojego domu.

    Słoiki robię cały czas i już przestałam je pokazywać, bo ciągle takie same, no może te ciutkę inne.

   Potrzebne były na grzybki, bo suszarka ciągle chodzi. A tak wyglądają grzybki w moim ogródku. Rosną dosłownie na kilku metrach kwadratowych, a już maślaków zebraliśmy 180 i trzy prawdziwki.

   Moja kolekcja wzbogaciła się o kolejny magnesik, tym razem ze Słowacji. Marylko, dziękuję!

    A to dzisiejszy zbiór, ze spaceru z psem.