Mikołaj już dotarł

Jak co roku przybył i przyniósł grzecznej dziewczynce cały wór prezentów. Dosłownie i w przenośni! Gdyby nie moja pazerność i ciekawość, to pokazałabym Wam ten wór, ale niestety, wszystko rozpakowałam, poustawiałam, poukładałam, dopasowałam, a kiedy trochę ochłonęłam, to dopiero pomyślałam o zdjęciach. Renia jest, absolutnie, niemożliwa. Dzieli się tym, co ma. Cieszy się radością innych i to nie na pokaz. Taka to z niej konstrukcja i wiele z Was przyzna mi rację. To, co pokażę, to jedna setna tego, co otrzymałam.

Reniu, dziękuję z całego serca.

Kiedy pisałam tego posta zawitał pan listonosz i dostarczył kolejną przesyłkę, ale o tym następnym razem. Naprawdę jestem szczęściarą, mając wokół siebie ludzi, którzy pamiętają o Tobie.  Uleńko, Szpuleczko już dzisiaj dziękuję!

Już się rozpanoszyły

Zawsze o tej porze mam ich sporo do zrobienia. Zaczęłam wcześniej, kiedy Antek leżał chory i też tworzył gnomki. Wczoraj je tylko dokończyłam i dzisiaj mogły wskoczyć na bloga. 

A moje Mośki już w nowym domu, z nowymi ptzyjaciółmi

Na pewno im tam dobrze. Miłej niedzieli.

Mośki dwa!

A może lepiej - dwaj braciszkowie. O rany! Ale tu jest pracy! Może to wielkość, a może detale powodują, że tak długo to wszystko trwa. Do tego jakaś rutyna, bo niby wiesz jak robić i  jedziesz. A kiedy sweterek zszyty, wykończony i ubierasz na skrzata, o kurczę! rękawy za krótkie! Przecież takie robię na łosie, a one o połowę mniejsze. Ufff, Prucie to najgorsza rzecz na świecie. Nienawidzę. 

Ale są gotowe i za momencik idą w świat.

Taki kosz wypełniacza na jednego skrzata!
Miłego tygodnia! Dziękuję za wszystkie komentarze i ciepłe słowa dla Antka.

Łosie, wszędzie łosie!

Antek pojechał do domu, ale przedtem dokończył swoje łośki.  Kroił materiały, zszywał, wypychał, doszywał części i w końcu jego  dzieło zostało ukończone. Zawsze z podziwem obserwuję z jakim zapałem i precyzją robi wszystko, za co się weźmie. Sweterki dostał w prezencie, natomiast cała reszta to już jego praca. I przysięgam - spodnie też uszył sam.

Stworzyliśmy też naszego autorskiego łośka. Trochę było z tym zabawy, bo to nie takie proste, ale po paru poprawkach powstał taki oto zwierzaczek.

Bardzo dziękuję za komentarze pod ostatnim postem. Choróbsko mnie zmogło i nie miałam siły nawet odpisać. Obiecuję poprawę.

Kiedy dzieci chorują

nie ma zmiłuj. Trzeba ruszyć głową, bo przecież  przyjechały na cztery dni, a wyszło ich jedenaście.  Trzeba było opracować jakiś "gryplan".Paskudne zapalenie płuc przytwierdziło Antka do łóżka i kiedy było lepiej zaczęliśmy działać. Staś był budowniczym, a więc powstał na środku pokoju wielki dom, Antek leżał w łóżku i przygotowywał niespodzianki na święta.   O tym wszystkim następnym razem.

Pisałam już, że jestem w trakcie warsztatów. Przynajmniej musiałam wrócić do haftu wstążeczkowego i przygotować kolejne prace, I znowu moja ukochana lawenda.

Antek przygotował obrazek dla babci Eli

I wszystkie razem

Dziękuję za wszystkie komentarze pod poprzednim postem. Przepraszam, że nie na wszystkie odpowiedziałam, ale mam nadzieję, że kiedy dzieciaczki we wtorek odjadą, zacznę to wszystko ogarniać.

I tak jak wspomniałam

czas na reniferki już nastał. Były grubiutkie, były chudziutkie, a dzisiaj pokażę Wam wesołą rodzinkę. Do ostatniego dołączył braciszek, a może nawet brat bliźniak

i siostrzyczka

w cieplutkiej sukience w reniferki

To efekt bezsennych nocy. Pozdrawiam Was cieplutko, dziękuję za komentarze i wszystkim czekającym na wstążki, obiecuję, że też będą wkrótce

To mnie uspokaja

wycisza, ogromnie cieszy i muszę je szyć! Sylwia pozytywnie mnie zaraziła i cały czas kiełkują w głowie kolejne szmacianki. Nowe reniferki w świątecznych sweterkach. Pierwsze, ale w kolejce następne. Przecież okres przedświąteczny już się zaczął, przynajmniej dla rękodzielników. Jestem ciekawa, co u Was na warsztacie?

Miłego tygodnia!