Gnomcia

Kiedy tak tworzyłam iluś-setnego gnomka, genialnie przyszedł mi do głowy pomysł: a dlaczego nie dziewczynka?  Nigdzie ich nie widziałam! Spódniczka, rzęsy, wstążka, wiatr we włosach  i już jest. Trochę urozmaicenia w tym męskim, gnomkowym świecie.

I jeszcze łoś w zimowym ubranku. Jak oglądam teraz gotowego posta, to widzę, że moja starusieńka lampa naprawdę się sypie.

i lawendowa, bo niedawno od Anielskiej Szpuleczki przyszła nowa dzianinka.

A u Stop Chwilki zamieszkał beżowy skrzacik

Poniżej u Marysi

Powstało też kilkanaście męskich gnomków, ale już ich nie ma, a poza tym doskonale je znacie. Zmykam do pracy. Do zobaczenia. 

Jak ja uwielbiam

taki nawał pracy. Jestem wtedy zorganizowana jak nigdy. Wstaję rano, ogarniam chałupkę, wstawiam obiadek i mogę działać. Codziennie powstaje coś nowego, ale też kończą to, co już jakiś czas czeka na dopieszczenie. Każde szyjątko sprawia mi radość i powoduje, Ze kolejne pomysły rodzą się w głowie.' Ostatnio powstały dwa skrzaty. Beżowy poleciał już do Marysi i tego nie pokażę, jest i drugi - czerwony. 

Łoś ma już ogonek

Powstał też nowy

I cała czerwona kolekcja

Tu widać jaki skrzat jest duży.
Nowe reniferki już ubrane

Gnomków też coraz więcej

To tyle na dzisiaj. Dziękuję za komentarze pod ostatnim postem.

Ostatnio dużo pracy

i wcale mi  to nie przeszkadza. Kocham swoje robótki i nic mnie nie męczy, nie narzekam. Jedynie dla Was mam mniej czasu i rzucam jakieś słówka, potem znikam. Tak jest zawsze w tym gorącym okresie przed świętami. Dzisiaj też świątecznie. Nasz ( Antkowy i mój ) projekt łosiowy dalej jest udoskonalany i będzie kolejna zmiana. Ostatni twór wygląda tak:

Nie ma ogonka, bo gdzieś zaginął woreczek z odpowiednim materiałem.

Powstały reniferki, takie rodzinne. Zapytacie dlaczego takie? Nie mam pojęcia, był pomysł, była realizacja. Niech sobie będą tatuś z synkiem

I jeszcze jedna niespodzianka. Nie zdążyłam ochłonąć po niespodziance od Reni, a już otrzymałam kolejną. Powoli zaczynam wierzyć, że byłam grzeczną dziewczynką, bo jak inaczej to sobie wytłumaczyć. Od Uleńki z Manufaktury Dobrych Klimatów i Sylwii z Anielskiej Szpulki przyszły cudowne prezenty i przydasie. 

Zacznę od kocyka, który Uleńka zrobiła dla Mojego wnusia Jasia, który urodził się trzy tygodnie temu.

I teraz mam dylemat. Wiele razy pisałam, ze nazwa  bloga, to pierwsze sylaby imion moich wnucząt czyli Antek, Staś i Helenka. Staśków jest dwóch, ale kuzyni urodzili się w tym samym roku, mają to samo imię i kochają się jak bracia  - bliźniacy, więc ta sylaba pojawia się raz. Teraz należy uwzględnić Jasia i przerobić bloga. Przyszedł czas na zmiany i trzeba o tym pomyśleć.

A oto pozostałe cudowne niespodzianki. Przyznam się, że jestem dopieszczona i trochę już rozpuszczona, bo dostałam cudowne przydasie.

Różowa paterka do mojej kolekcji dotarła z ciekawą historią.

Cudowne buciki dla lal.

Hafty na koszyczki do chleba.
To zaledwie ułamek prezentów. Za wszystko moje, kochane, dziękuję!
Za książkę o lalce waldorfskiej i koronki dziękuję Oli z Galerii Zamka.

Łosie, wszędzie łosie!

Antek pojechał do domu, ale przedtem dokończył swoje łośki.  Kroił materiały, zszywał, wypychał, doszywał części i w końcu jego  dzieło zostało ukończone. Zawsze z podziwem obserwuję z jakim zapałem i precyzją robi wszystko, za co się weźmie. Sweterki dostał w prezencie, natomiast cała reszta to już jego praca. I przysięgam - spodnie też uszył sam.

Stworzyliśmy też naszego autorskiego łośka. Trochę było z tym zabawy, bo to nie takie proste, ale po paru poprawkach powstał taki oto zwierzaczek.

Bardzo dziękuję za komentarze pod ostatnim postem. Choróbsko mnie zmogło i nie miałam siły nawet odpisać. Obiecuję poprawę.

I tak jak wspomniałam

czas na reniferki już nastał. Były grubiutkie, były chudziutkie, a dzisiaj pokażę Wam wesołą rodzinkę. Do ostatniego dołączył braciszek, a może nawet brat bliźniak

i siostrzyczka

w cieplutkiej sukience w reniferki

To efekt bezsennych nocy. Pozdrawiam Was cieplutko, dziękuję za komentarze i wszystkim czekającym na wstążki, obiecuję, że też będą wkrótce