Tak dawno mnie nie było

że nie wiem jak to wszystko ogarnę. Półtora miesiąca wakacji za nami, a ja nie wiem, kiedy to zleciało. Przyjaciółka żartobliwie stwierdziła, że u mnie jak na dworcu - gwarno i szybko. I coś w tym jest, bo tak własnie było. Teraz postanowiłam Wam pokazać moje drobiazgi, które gdzieś tam w międzyczasie sobie powstawały.

   Na początek ślimaczek, do którego przymierzałam się od roku, nawet części już leżały i czekały na wykończenie. Zobaczyłam go w internecie, ale rączki, to już moja inicjatywa, a parasolka od Ani-Chranny. Muszę Wam następnym razem pokazać piękną zakładkę od Ani, zapomniałam zrobić zdjęcia, ale następnym razem się poprawię.

Aniołki to pomysł Anielskiej Szpulki. Moje są łapki, a skrzydełka od Szpuleczki i Lidki.

Ten piękny stojak to prezent od Ulencji.

   Ulencją inspirowany jest też koszyczek, który jest jej autorskim pomysłem, ale mam zgodę i nawet hafty z napisem dostałam od Ulencji. Zrobiłam go do mojej porcelanowej, różowej kolekcji.

No i kolejna porcja magnesików:
Od Kasi z Retro Blue

Od Anielskiej Szpulki

Od Krzysia - mojego ucznia

Od Stefana, mojego sąsiada

   I na koniec ogromna niespodzianka: Beatka z Koralików Beaty zawitała do mnie razem z rodzinką w drodze nad morze, ze sporą kolekcją nowych magnesów. Super rodzice i super dzieci. Dzięki Beatko za spotkanie.

Wszystkim bardzo, bardzo dziękuję!!!  To jeszcze nie wszystko, ale zostawiłam część na następny post..

Maleńka prowokacja

Pamiętacie mojego anioła z paverpolu?  Jedna z moich prac, która jest mi bardzo bliska. Może wynika to ze złożoności tworzenia postaci, może dlatego, że jest ogromna w porównaniu z resztą. Może. W każdym razie, kiedy myślałam nad kształtem głowy, chciałam, żeby była proporcjonalna, wyrazista. Wcześniej robiłam anioła z masy papierowej i głowa wyszła płaska. Tym razem zrobiłam włosy długie, mocno falowane, a na nich przerzucona lekka tkanina. Niestety, zabrakło pwertexu i anioł pozostał w stanie niedokończonym. Tkaniny na włosach nie było. Przyznam, że nie mogłam patrzeć na tę figurę, z jednej strony zwiewną, smukłą, z drugiej jakby w trwałej ondulacji. Anioł w trwałej! Absolutnie nie! Wrzuciłam zdjęcia takie niekompletne na bloga, licząc, że zaraz usłyszę, że coś z tymi włosami trzeba zrobić. No i się zawiodłam. Same ochy, zero krytyki. Zostawiłam temat z przekonaniem, że na blogu musi być pięknie, bo jak cień krytyki, to źle.

Anioła i tak zrobiłam jak zaplanowałam, bo krytyka, krytyką, daje do myślenia, ale najczęściej dążę do zrealizowania myśli. Tu krytyki nie było, a ja pokazuję wersję ostateczną. Cały czas jednak myślę nad tą drugą stroną naszego komentowania.

 A było tak

Były ostatnio miłe akcenty, upominki od Bożenki i Krysi. Od Reni jest jeszcze w drodze. Pokażę wszystko trochę później, bo to potrzebuje odpowiedniej oprawy. A będzie co oglądać.

Są anioły

   Umówiłyśmy się z Beatką, że teraz na tapecie anioły. Chciałyśmy stworzyć nasze własne wersje, nie dla porównań, nie dla licytacji, który lepszy, ale dla zabawy i być może z naszych doświadczeń powstanie ten wspólny. O ile gnomka robi się rach ciach, to z aniołkiem bawiłam się bardzo długo, rzekłabym, z namaszczeniem. Jest taki jaśniusieńki, bialusieńki, sukienka z przepięknego białego lnu od Beatki, po prostu taki mój.

Miłej niedzieli! Dziękuję za wszystkie komentarze pod ostatnim postem.

Zachwyciłam się na wystawie Beatki-Ataboh

rzeźbą w kolorze kości słoniowej. I choć urzekły mnie już dawno grafitowe, to te Beatki były rewelacyjne. Razem z mężem wydaliśmy jęk zachwytu. I  musiałam spróbować. Nie wiem czy wrócę do tego koloru, bo widzę go tylko w rzeźbach aniołów, ale tu pasuje idealnie. Mój anioł jest, jest jak na moje tworzenie, ogromny. Ma ponad 80 cm, więc do metra niewiele. Zaplanowany i ułożony dokładnie w głowie miał być niezłą zabawą. Nie przewidziałam, że taka wielkość to większa trudność. Zmagałam się kilka godzin z samą końcówką, tym bardziej, że jechałam już na oparach powertexu. Miało być więcej kwiatów, ale dorobię później, bo ani miligrama preparatu już nie mogłam wydobyć. Teraz małe dwa tygodnie i będzie twarda jak kamień.

A to dzisiejsze poranne żniwa. Kocham grzybobranie!!!

Miłego weekendu! Dziękuję za wszystkie komentarze pod ostatnim postem.

Kiedy to wszystko ma sens?

   Ano właśnie! Wtedy, kiedy sprawia przyjemność i nic nie robi się na siłę; kiedy tworzysz i pojawia się przed Tobą coś ciekawego, czego nawet się nie spodziewałaś. Chyba wtedy, tak myślę. Dodatkowo kręci mnie to, kiedy rozpoczynam pracę, a przede mną leży kawałek drutu, resztki papieru, trochę kleju, prawie nic  i zaczynam. Po upływie jakiegoś czasu mam już coś namacalnego, wokół czego krążę, oglądam, poprawiam i specjalnie nie martwi mnie przypalony garnek czy obiad, który był, a nie jest, bo mam! Mam to, nad czym pracowałam. Tak było przez ostatnie dwa dni.

 Papier mache - technika, której nigdy, przenigdy nie porzucę, i która daje tyle możliwości. Cała postać mojego anioła jest sztywna - masa papierowa solidnie wyschła w piekarniku, a szata usztywniona jest klejem.

I żeby  dopełnić obraz, pojawiły się dwa malutkie aniołki.

Wiosenne Anieli i niespodzianki

    Zauroczona sznurkami Juty wymyślam swoje aniołki. Pewnie i ściągnęłabym pomysł od mistrza, bo pozwolenie mam, ale niestety, łapki na to nie pozwalają. Nawet nie myślałam, że to taka ciężka, fizyczna praca. Z konieczności moje muszą być lżejsze i łatwiejsze. Skorzystałam jednak z instrukcji i dobrych rad.

    Na aniołku się nie kończy. Dzień zaczął się pięknie, bo kolejny Zajączek przywędrował do mnie. Może bardziej Anioł Stróż z pięknym sercem i bogatą duszą. Oprócz pięknych prac dostałam coś, co wprawiło mnie najpierw w zdumienie, a potem poczułam ogromną radość. Moja własna pieczątka, którą Bożenka-Incognito zamówiła dla mnie. Bardzo Ci, kochana dziękuję.

    A wczoraj wpadła do mnie Beatka-Ataboh na pogaduchy, ale następnym razem na pewno coś zdziałamy. Obiecujemy to sobie za każdym razem, a i tak przegadamy cały czas .Beatka zawsze przywozi mi swoje prace w prezencie i do obejrzenia. Te są moje.